Een line-up met Kraftwerk, Mac DeMarco, Cigarettes After Sex, Fat White Family en Wallows op een dag, is echt precies in mijn straatje. Dit jaar bezocht ik alleen de zaterdag van het driedaagse festival. Het was broeierig en gezellig: precies hoe ik mijn festivals graag heb.

Een grapje over het slechts bewaarde geheim, omdat Best Kept Secret zo’n groot festival is inmiddels. Zeggen dat het festival alleen voor hipsters is, of de ‘echte muziekpurist’. Het is lastig om te vertellen dat je naar Best Kept Secret gaat, zonder een van deze waarheden te horen. Toch vertelde ik het dapper aan iedereen die het maar wilde horen, omdat ik zo enthousiast was over de line-up.

Zo zocht ik al jaren naar de kans Mac DeMarco live te zien. Alle shows die hij in Nederland speelde de afgelopen jaren, waren steeds ram uitverkocht.
Ook op Best Kept Secret trok hij veel bekijks en stond het enorme veld voor het hoofdpodium vol toen hij het podium op kwam lopen met een enorme grijns. Rond een uur of acht was het lekker warm, vol met muggen die overvlogen van het naastgelegen meer, en had het publiek al aardig wat pilsjes achter de kiezen. Perfecte omstandigheden voor Slacker-koning Mac.

Ik had mega hoge verwachtingen van deze show en daarom viel het me een beetje tegen. DeMarco stond alleen maar inside jokes te maken met zijn band, liet extreem lange pauzes tussen nummers vallen en deed niet heel erg zijn best. De nummers die ze speelden, waren strak. Het hoort natuurlijk bij zijn act of persona, maar toch had ik iets meer energie wel kunnen waarderen. Ik scoor in ieder geval wel hipster punten als ik voortaan op de kringverjaardagen kan zeggen dat ik Mac DeMarco heb live gezien, dus dat is mooi meegenomen.

Ook laag in energie zat Cigarettes After Sex, al was het bij deze band precies wat ik van ze wilde. Deze ambientpop of chillwave-band is al jaren de soundtrack van mijn luie zondagen en rustige avonden voor mezelf. In de grootste tent, podium TWEE, speelden de Britten een uurtje voordat de avond viel. Het was rustig, het was mooi en het verveelde niet.

De afwisseling van kalme ambient was best een welkome, nadat we de hele middag hebben staan dansen bij Charlotte Adigéry in de brandende zon. Zij zingt Franstalige dance-nummers, ontzettend geschikt voor een festival. Zand waaide omhoog, mensen trokken hun shirts uit en iedereen ging los. Een aanrader, terwijl ik haar van tevoren nog niet kende. Een rondje festivalterrein loont vaak, meestal sluit ik gewoon ergens aan waar ik het goed vind klinken. Ik heb een fijn dansje kunnen doen met m’n pa, die het net zo schitterend vond als ik.

Dan het absolute hoogtepunt en meteen de headliner op de zaterdag: Kraftwerk. De Düsseldorfers maken al sinds 1970 elektronische muziek die altijd een futuristisch beeld geeft en de grens tussen mensen en computers vervaagt. Kraftwerk wordt meer dan eens de grondlegger van techno genoemd, een genre dat ik wel kan waarderen. Daarnaast houd ik ook wel van futuristische dingen die tegenwoordig ouderwets zijn, zoals UFO’s of van die enorme bakbeesten van computers. De visuals van Kraftwerk waren ooit heel hip en precies die nostalgie werd ontzettend gewaardeerd door alle generaties, afgelopen zaterdag.

Het beste aan de show van Kraftwerk was het ‘3D‘ gedeelte. Voor hun show werden er 25.000 brilletjes uitgedeeld aan het publiek, wat een hele uitdaging bleek. Gewapend met twee brilletjes – eentje voor thuis, is toch leuk – liepen we terug naar het grote veld van het hoofdpodium. Er stonden drie oude mannen (mijn excuses), achter grote synthesizers, die vooral heel weinig bewogen. Ze zullen vast iets gedaan hebben, aan knopjes hebben gedraaid bijvoorbeeld, maar dat laten de bandleden van Kraftwerk aan de fantasie over. De 3D-brillen waren een groot succes, de visuals kwamen erg goed op je af. Net als allerlei UFO’s en computerbeelden.

Wat een dag!