Op het terras van een nieuw geopend Vietnamees fastfoodrestaurant, zit een man zijn noodles te slurpen alsof zijn leven ervan af hangt. De stofzuiger van de Teletubbies is er niets bij. Misosoep eet hij, als ik me niet vergis.

Iets anders wat begint met miso, is misofonie. Als je de slurpgeluiden eenmaal hebt gehoord, kun je ze niet meer niet horen. Lichte passieve agressie steekt op, mijn bloed begint te koken. Net als de soep van mijn buurman, waar hij nog maar eens lekker in blaast en puft om het af te laten koelen. Ik probeer ook mijn koel te bewaren. In sommige culturen is het onbeschoft om te eten zonder te slurpen. In Nederland is het onbeschoft om er stennis over te schoppen.

Als ik daarna met mijn vork over mijn bord kras, kijkt de man me geërgerd aan. Een strenge blik, een onderbreking van het gesmak. Ik geef hem in gedachten een smak terug. De slurper is uitgegeten en ik switch naar eetstokjes, dat krast wat minder. Die vork had ik sowieso niet meer. Die zit in de buik van mijn buurman geprikt.